Powstanie Warszawskie

1 sierpnia 1944. Jedna z najważniejszych dat II WŚ. Kilkadziesiąt tysięcy (w początkowej fazie było to około 42 tys. ludzi), słabo uzbrojonych, warszawskich i okolicznych obywateli postawiło wszystko na jedną kartę. Zginą i tym samym pogrzebią ostatnią szansę na wolność ojczyzny, bądź pokażą, że wojna wciąż trwa. 17:00 zwana godziną „W” była początkiem końca. Pierwsze strzały padły jeszcze przed „W”, bo o 13:30 na Żoliborzu (jedna z Warszawskich dzielnic). Co się wtedy stało, mniej więcej każdy z nas wie, ale to, co przeżywali powstańcy, zwykli obywatele… To jest nie do opisania. Nam, już wolnym Polakom, pozostaje tylko podziękować tym, co umierali i dbać o to, co nam zostawili. Wolną Polskę, Naszą Polskę. O rozpoczęciu działań zbrojnych zadecydował pułkownik Antoni Chruściel ps. Monter. Tak szybka i sprawna ofensywa możliwa była dzięki doskonałej integracji społeczeństwa i ducha walki. Śródmieście, Powiśle, Praga, Wola, Mokotów, Żoliborz. Między innymi tereny tych dzielnic były świadkiem historycznego zrywu, który pokazał legendarne oblicze Polaka – silnego psychicznie, pełnego wiary i patriotyzmu.